16 Ağustos 2017 Çarşamba

Mutlu Olma Sanatı

Bu kitabı elime alıp kapaktaki çikolatalı çileği görünce "acaba kitabı baştan sona okumak yerine Godiva'ya uğramak daha mı mutlu eder?" diye geçirsem de merakıma yenilip okudum. (belki yazlıkta olduğum ve zaten en yakın çikolatalı çileğe ulaşmak için 30 dakika araba kullanmak gerektiğinden, onun yerine çimlerin üzerindeki salıncağımda kitabı okumak daha cazip gelmiş olabilir)

Ve sanırım yine okuduğum bi kitabın yarısının altını çizmiş bulunuyorum. Olsun çizmek mutlu ediyosa demek.. Buyrun altı çizilenler:

* Ben de birçok kez, her şeyin boş olduğunu düşündüğüm ruh halinde olmuşumdur. Bundan, herhangi bir felsefenin yardımıyla değil, mutlaka yapılması gereken bir şeyi yaparak kurtuldum. 

* Herhangi birisine hayattan zevk almasına en fazla neyin engel olduğunu sorarsanız "yaşamak için mücadele" cevabını alırsınız. Bir bakıma doğrudur, ne var ki önemli bir bakımdan da yanlıştır....Yaşamak için mücadele diyenlerin gerçekte belirtmek istedikleri, başarı için mücadeledir. Bu mücadeleyi yapanların korktukları şey ise sabah kahvaltısını bulamamak değil, servetlerini arttıramama olasılığıdır.

* Günümüzün varlıklı kişileri ise tamamıyla farklı olma eğilimimindedir. Hiç okumaz. Ününü arttırmak için tablo alırsa seçimini uzmanlara bırakır. Duyduğu haz, resimleri seyretmekten değil, başkasının onları satın almasına engel olmaktan kaynaklanır.

* İnsanlara kazandıkları başarıyla ne yapacakları öğretilmedikçe, başarının can sıkıntısına yol açması önlenemez.

* Ben şuna inanıyorum ki, can sıkıntısı tarih boyunca büyük itici güçlerden birisi olmuştur. Günümüzde ise eskisinden daha büyük ölçüde böyle olmaktadır. Can sıkıntısına yol açan etkenlerden birisi, şimdinin amaçsızlığı ya da çaresizliği nedeniyle atıl bir durumdayken, kaçınılmaz olarak düşünülen güzel anılarla bu durum arasındaki aykırılıktır.

* Can sıkıntısı aslında bir olaylar özlemidir. Hem de yalnız hoşa gidecek olaylar değil, bunalım kurbanının bir günü öbüründen ayırt etmesine yardım edecek herhangi bir olayın özlemidir. Karşıtı ise haz değil, heyecandır.

* Bizim, atalarımızdan daha az canımız sıkılıyor, ama can sıkıntısından daha fazla korkuyoruz. (bir ortaçağ köyündeki kış mevsiminin tekdüzeliğini gözünüzün önüne getirin. Kimse okuma yazma bilmiyor, aydınlanma mum ve kandille yapılıyor, yollar tümüyle kapanmış olduğundan köyün dışından bir insan görmek hemen hemen imkansızdır)

* Tekdüze sayılacak bir yaşama katlanma becerisi çocuklukta kazanılır. Bu konuda modern anne babaların suçu büyüktür Çocuklarına birbirine benzeyen günler geçirmenin önemini kayrayamadıklarından onlara sinema, tiyatro ve iyi yiyecekler gibi "pasif eğlenceler" sağlarlar. Çocukluk eğlenceleri, çocuğun çaba harcayarak çevresinden çıkaracağı yaratıcı eğlenceler olmalıdır. Tiyatro gibi heyecan verici ama fiziksel çaba gerektirmeyen eğlenceler daha az olmalıdır. (Bu kitap ilk defa 1930 yılında yayınlanmış. Yazar şimdi yaşasa ve iPad'siz yemek yemeyen çocukları görse ne derdi acaba? Onun yerine ben diyorum "skandal!" :))

* Yapıcı ve ciddi bir amacı bulunan bir genç, eğer gerekli olduğuna inanırsa büyük ölçüde can sıkıntısına katlanabilir. Ama ilgi dağıtıcı ve düzensiz yaşamı olan bir çocuğun beyninde yapıcı amaçlar kolay kolay yer edemez. Çünkü bu durumda aklı, uzak başarılardan çok, yakın hazlara yatkındır. İşte bütün bu nedenlerle, can sıkıntısına katlanamayan bir kuşak, küçük insanların, doğadaki yavaş gelişmeye dayanamayanların, her türlü içgüdüsü vazodaki çiçekler gibi ağır ağır kuruyanların kuşağı olacaktır.

* İnsanların çoğu, düşüncelerini kontrol etmekte yetersizdir. Yani henüz herhangi bir şey yapamayacakları aşamada, kaygı verici konuları düşünmemeyi beceremezler. Yarının zorlukları ile başa çıkabilmek için güçleri yenilemeleri gereken gecelerini, o anda hiçbir şey yapılmayacak sorunları düşünerek geçirirler.. Akıllı insan, sorunlarını gerektiği zaman düşünür; başka zamanlarda ise başka şeyler düşünür; gece hiçbir şey düşünmez.

* Güç ya da endişe verici bir karar alınması gerektiğinde olanca aklınızı o iş üstünde toplayıp kararlarınızı verin, karar verdikten sonrada, yeni bir gerçekle karşılaşmadıkça, o kararı yeniden gözden geçirmeye kalkışmayın. Kararsızlık kadar yorucu ve yararsız bir şey yoktur.

* Yaptığımız şeyler, sandığımız kadar önemli değildir. Başarı ya da başarısızlıklarımız da sandığımız kadar önem taşımazlar. Hiç kimse dünyanın çok büyük bir parçası değildir. Düşüncelerini ve umutlarını benliğinin üstünde bir şeye yöneltebilen birisi, dünyanın sıradan dertlerinde, tam anlamıyla bencil birisi için olası olmayan bir huzur bulabilir.

* Her çeşit korku karşısında yapılacak en doğru iş, korkuyu mantıklı ve sakin olarak, ama dikkati yoğunlaştırarak, korku ve konusunu her yönüyle tanıyıncaya kadar düşünmektir. Korkulanı tanımak onun korkunçluğunu yumuşatacak, konu tümüyle sıkıcı bir hale gelecek ve düşüncelerimiz, daha önce olduğu gibi irade gücüyle değil, konunun artık ilgi çekici olmaması nedeniyle başka yönlere çevrilecektir.

* Sıradan insan kişiliğinin özellikleri içinde "çekememezlik" en kötüsüdür. Eğer bu duygu başıboş bırakılırsa bütün erdemleri yok eder, hatta becerilerin en iyi biçimde ortaya konulmasına engel olur. Çekememezlik duygularının nedenlerini kavrayanlar, bu duygularını aşma yolunda büyük bir adım atmış olurlar.Bütün bu durumların çaresi zihinsel disiplin, yani boş şeyler düşünmeme alışkanlığıdır. Hazların tadını çıkararak, işinizi yaparak, belki de yanlış olarak daha talihli olduklarını düşündüklerinizle kendi durumunuzu karşılaştırmaktan kaçınarak çekememezlik duygusunu yok edebilirsiniz.

* Eskiden insanlar sadece komşularını çekemezlerdi, çünkü başkaları hakkında pek az bilgileri olurdu. Bugün ise iletişim olanaklarının artması nedeniyle hiç tanımadıkları insanlar hakkında bile genel olarak çok şey biliyorlar. (kitabın 1930 yılında yayınlandığını tekrar hatırlatmak isterim :) internet yok, facebook, instagram, snapchat yok. Bertrand şimdi burada olsa ne derdi acaba?)

* Güzel bir günde göz alıcı bir kıyı boyunca vapurda giderken kıyıyı seyreder, manzaradan zevk alırsınız. Bu, dışarıya bakmakla alınmış bir zevktir ve herhangi büyük bir gereksiniminizle bağlantısı yoktur. Ama eğer geminiz batmış da kıyıya doğru yüzmekteyseniz, bu kıyıya başka türlü bir sevgi beslersiniz. Kıyı sizin için güvenliği temsil eder; güzel ya da çirkin olması önemli değildir. Sevmenin üstün olanı, gemisi güvenli olan kişinin duygusuna benzeyendir. En iyi sevgi, insanın eski mutsuzluklarından kaçmak için değil de, yeni mutluluklara kavuşmak umuduyla beslediği sevgidir.

* Boş zamanlarını akıllıca doldurabilmek, uygarlığın son aşamasıdır ve günümüzde pek az kimse bu basamağa ulaşmış durumdadır. 

* Bazılarınca hayatı bütün görmek doğaldır ve mutlu olabilmek için böyle görmek gerekir. Bazılarınca da yaşam, birbirinden ayrı ve güdümsüz olgulardan ibarettir. Bence birincilerin mutluluğa ulaşma olasılığı ikincilerden büyüktür, çünkü onlar giderek kendilerine hoşnutluk ve güven verecek koşulları oluştururlar; buna karşılık ikinciler, olayların esintisi önünde bir o yana bir bu yana savrulur ve sakin bir limana ulaşamazlar.





12 Ağustos 2017 Cumartesi

Cumartesi Notları




* Yarın sabahın 6sında yollara düşeceğimden mütevellit, bugün yapılacak her türlü işi öğlene kadar koştura koştura yapıp günün geri kalanını tatil hazırlığına ayırdım. 14:00'dan 22:00'a kadar yılın Procrastination oscarını almaya hak kazandığımı düşünüyorum. Çünkü bu süreçte hazırlık adına sadece "aman bunu unutmayalım!" diyerekten elime geçenleri yatağın üstünde biriktirdim. Onun dışında kahve, müzik, telefon, whatsapp, mail, tekrar kahve şeklinde.. Ben biliyodum zaten hazırlık insanı olmadığımı ama neyse!

* Hayat bir proje değildir. Hayat sadece "hayat"tır. O yüzden biz her ne kadar zorlasak da aslında hayattaki hiçbir şey zamanla ve rakamla ölçülmez. Yok ille de ölçerim dersen kaçınılmaz sondur "geç kalmışlık hissi".. Ne zaman ki hayatını parlatıp, makyajlayıp, haberlere servis edercesine hashtag'lere boğarak sunma ihtiyacı duyuyorsun, işte o zaman o en çok korktuğun şey geliyor başına: hayat elinden kayıp giderken projen de bir o kadar fail ediyor.

* "Pain is inevitable but suffering is optional" diye çok sevdiğim bir söz var.  Diyor ki acı kaçınılmazdır, ancak ıstırap çekmek tercihtir. Acı'yacak diye kaçtıkça, daha çok batırıyoruz kendimizi ıstırap denizinde sanki.. 

* Tam bu kavramları kafamda evirip çevirirken çok sevdiğim bir terapist dostumdan "Radical Acceptance" diye bir şey öğrendim. Türkçeye "kökten kabul" gibi çevirebiliriz sanırım. Kökten kabul diyor ki şu anki durumu "yargılamadan" olduğu gibi kabul etmekle başlayacaksın. Hoşlanmayabilirsin, elinde olsa değiştirmek isteyebilirsin. Ama yine de bunlar "olduğu gibi" kabul etmeye engel değil. Kabul etmediğin sürece acıyı reddetmiş oluyorsun ve kafanda sürekli savaşıyorsun realiteyle. Bu durum da ıstırap çekmene neden oluyor.  Fark ettim ki benim "bir şeyi kabullenmek" anlayışım biraz "loser" tandanslı. Bir şeyi kabullenmek demek kaybedince, yapacak bir şeyin kalmayınca devreye giren bir şey gibi yer etmiş derinlerde bi yerlerde. Halbuki zihnime sorsan "saçma" der bu duruma. Ama bazen zihin ve iç dünya farklı gezegenlerden sesleniyor birbirine. Tüm bunları fark etmek ve "Radical Acceptance" kavramını uzmanından öğrenmek çok iyi geldi. Ayrıca bir şeyi olduğu gibi kabul etmek dizlerine battaniyeyi çekip emekliye ayrılmanı da gerektirmiyor. Tam tersine, o konuda değiştirmek istediğin her neyse onun için aksiyona geçmeni kolaylaştırıyor. Gerçek olmasını istemediğin bir şeyi kabullenmek zor ama kabul vermemek her şeyi çok daha fazla zora sokuyor.

* Çoğu zaman "bitmek" ve "tükenmek" birbirine karışıyor. Ama çok farklı şeyler aslında. Bitince yeniden başlarsın. Tükenirsen sadece tükendiğinle kalırsın. Bu nedenle ikisinin çözümleri de farklı. Bitince yeniden başlayarak tazelenmek, tükenince de düğmeleri kapatıp sabırla beklemek gerek. 

* Dictionary of Obscure Sorrows sayesinde "Vemödalen" diye bir kavramla tanıştım. Daha doğrusu hepimizin bildiği ama adını koyamadığımız o hani "her şeyin zaten yapılmış olduğu hissi"ne bu ismi vermişler. Tam anlamıyla "tuzak" bir his. Her şey icat edilmiş, en güzel şiirler yazılmış, en güzel resimler çizilmiş, en büyük aşklar yaşanmış, söylenecek söz kalmamış.. Eee napalım Everest'e çıkıp toplu intihar mı edelim? Bak bu daha önce hiç yapılmamış!


9 Ağustos 2017 Çarşamba

Ben OK'im Sen OK'sin



Uzun zaman önce altını çize çize okuduğum, sayfalarına notlar döşediğim bu kitabı tekrar elime aldım. Bi baştan sona gözden geçirip kendi notlarımı da okuyunca kitaplığımdan ayrılmaması gereken bir şifa kaynağı olduğunu tekrar anlamış oldum. 

Kitabın yazarı Dr.Thomas Harris insanların birbiriyle davranışlarını inceliyor ve bunu "Transaksiyonel Analiz" (karşılıklı davranışların analizi) teorisi olarak tanımlıyor. Transaksiyon, bir kişiden gelen uyaran ve diğerinin ona yanıtı olarak tanımlanıyor. İnsan benliğinin “çocuk”, “yetişkin”, “ebeveyn” şeklinde 3 ana bölümden oluştuğunu söylüyor. Bu bölümleri de aşağıdaki gibi açıklıyor:

1.Ebeveyn:  Yaşamın ilk 5 yılı boyunca sorgulanmadan kabul edilen, dayatılmış kayıtlardır. Her insanın ''ebeveyn''i özeldir ve kişiye özgü bu ilk 5 yıl düzenlenip kurgulanmadan, doğrudan kayıt edilir. Bu kayıtların bazıları ''Arabanın önüne atlanmaz'' gibi faydalıyken bazıları; evlilik öncesi seks kötüdür, beyazlar siyahlardan daha iyidir, asla bir polise güvenme gibi, tartışmalıdır.


2. Çocuk: 
Çocuk küçüktür, bağımlıdır, sakardır, anlam inşa edecek kelimelerden yoksundur. Anne-baba sürekli talep etmektedir ve ödül olarak sunulan takdir göründüğü gibi hızla kaybolur. Hayal kırıklığı ile dolu bu medenileşme sürecinin ağırlıklı ürünü olumsuz duygulardır. Bu duyguları temel alan çocuk kısa sürede ''Ben OK değilim'' sonucuna varır.

3. Yetişkin: Yetişkin verileri işleyen bir bilgisayardır. Ebeveyn'deki veriyi inceler, doğru ve bugüne uygun olup olmadığına bakıp kabul veya reddeder. Amaç ebeveyn ve çocuk'tan kurtulmak değil, bu veri bankalarını incelemek için özgür olmaktır.

Kitapta geçen “OK olma” durumu her durumda herkesin iyi olduğu anlamına gelmiyor. İnsanın mükemmel veya tam olmadığını fakat bu haliyle de “iyi” olduğuna değiniyor. Eksiklerimiz olabilir, yaralarımız olabilir, kusurlarımız olabilir ama bunların hepsi OK'dir.

Thomas’a göre bu durumlardan en sağlıklısı “yetişkin” benliğinde kalmak. Yetişkin olmak bir anlamda da “şimdi ve burada” olmayı gerektiriyor. Kitapta açık ara en beğendiğim ve muazzam faydalı bulduğum "Nasıl Yetişkin'de Kalınır?" bölümünden notlar:

* İlk iş onu Ebeveyn ve Çocuk'un sinyallerine duyarlı hale getirmek, kendi "OK değilim" duygusuna duyarlı olmaktır. Yeri geldiğinde "bu benim OK olmayan Çocuk'um" diyebilmektir.

* Çocuk'unuzu tanıyın. Kırılganlıklarını, korkularını tanıyın ve bu duyguları ifade etme yollarını öğrenin.

* Ebeveyn'inizi tanımayı öğrenin. Öğütlerini, uyarılarını, yasaklarını, katı pozisyonları ve bunları ifade ederken kullandığı biçimleri öğrenin.

* Diğer insanların Çocuk'una duyarlı olun. 

* Yetişkin'in gücü, gücü frenleyebilmekte ve böylece Yetişkin'in uygun yanıtları hesaplamasını beklemektedir. Eğer gerekiyorsa bilgisayara gelen veriyi, Yetişkin'in, Ebeveyn ve Çocuk'u gerçeklikten ayırt etmesini sağlamak için 10'a kadar sayın. 

* Çocuk'un geçmişe dair "OK olmama" kayıtlarını anlarsak bugün yeniden oynatılmasından, bizi etkilemesinden kurtulabiliriz. Kaydı silemeyiz ama kapatmayı seçebiliriz.

* Stresli bir durumda basitçe "Gelen kim?" (çocuk mu ebeveyn mi?) diye sormak nefes aldırır. 

* İçimizdeki "OK olmayan Çocuk"un kabulü en tedavi edici yoldur.

Bir Yaş, Bir Özür ve Bir Umut..



















Bugün benim doğumgünüm!
Özel günleri çok sevmesem de seviyorum işte bugünü..
Bana bugününü ayıranları da..
Bir de hediye gibi olanları..

Kendimi kutluyorum orası ayrı
Ama..
Bugün kendime bir özür borcum var.
Söz verdiğim şey yetişmedi bugüne.
Çok uğraştım mı yetişsin diye?
Ehh..

Kendime hediyemi verememiş oldum yani.
"Ayy canım ne gereği var düşünmen yeter" de diyemicem.
Baya da önemli bi şeydi ya neyse!
Sağlık olsun mu denir, hayırlısı mı denir bilemedim.
Üstüme de gidemiyorum, yazık doğumgünü çocuğuna ki!

"Kitap en güzel hediye hihihi" diyerekten 
Henüz kapağı açılmamış bi kitabı mı paketleyip koysam önüme?
Yok çok saçma olur.
Bence ben bunu yemem.

O zaman kendime son bi teklifim var..
Hadi gel şu işi Ekim'e bağlayalım.
Hediyemi faiziyle Ekim 16'da teslim ederim ne dersin?
Hmm..
Olur tabii seni mi kırıcam!

imza: Ra & Selin & Gözlüklü Şirin & Huysuz Şirin & Süslü Şirin
& Obur Şirin & Aşçı Şirin & Usta Şirin & Şirine & Güçlü Şirin
& Neşeli Şirin & Bebek Şirin & She-Ra & Heidi & Batman
& Spider Man & Chiara & Leo & Alice
& Diğerleri


8 Ağustos 2017 Salı

Bir Tenis Topu Olarak Ben




















Geçtiğimiz akşam biri evli-çocuklu, diğeriyse bekar ve çocuktan zinhar haz etmeyen iki arkadaşın arasında deyim yerindeyse tenis maçındaki top gibi kalakaldım.

Evli olan annelikten ve çocuk sahibi olmanın hayatına kazandırdıklarından bahsediyordu sanırım -çünkü aslında tam da dinlemiyordum ilgi alanım olmadığından heralde- diğer arkadaşım ona dönüp "reklamlara burda bi son verelim beğenmedik almıyoruz" demez mi..

Hay bin kunduz! Tam da ortalarında oturmak gibi bilmeden dünyanın en yanlış yer seçimini de yapmışım. (coğrafya kaderdir diyen İbn Haldun'a selam olsun)

"Sen hayatta nasıl muhteşem bir hissi ıskaladığının farkında değilsin!"
"Sen de nasıl görgüsüz bir evli-çocuklu reklamı olduğunun!"
"Sana acıyorum kendi söylediğin yalanlara da inandın sonunda!"
"Ben de bu yaşta hala evlenemediğin ve hatta doğru düzgün bir ilişki yürütemediğin için üzülüyorum sana"...

İşte böyle sonu olmayan, acımasız ve saygısız bir laf dalaşının içinde buldum kendimi.
Muhteşem okullardan mezun olmuş, iyi aileler tarafından yetiştirilmiş, güzel, sağlıklı, hayran olunası özgeçmişlere sahip iki genç kadın.. İnsanın aklı almıyor.

Tartışmanın bir noktasında hızlarını alamadılar sanırım, bana dönüp "Sen de bir şey desene!" gibi haykırdı biri. Diğeri de kafasını sallayarak onayladı. Gece boyunca anlaştıkları tek şeydi benim de fikrimi söylememin gerekliliği..

Bıraksan belki sabaha kadar konuşabilirdim. İlişkiler, tercihler, kadınlar, erkekler vs. ama deyim yerindeyse "kal" geldi. Konuşamadım. Konu dışı kaldım.

Açıkçası zaten pek de isteyerek gitmemiştim buluşmaya. Uzun zamandır da çok yakın ilişki kurmayı tercih etmiyordum onlarla. Kendime sebebi de açıklayamıyordum. Sanırım o sebebi buldum. İçimdeki hisle somut sebep de birleşince doğru karar vermenin rahatlığı sardı bedenimi. Onlara bir yorum yapmadım ama kendime dedim ki "ikile!"..

Sonraki gün evli olan whatsapptan bana uzun uzun mesajlar attı. Sanki terapiste gitmiş o koltuğa uzanmış da her şeyi itiraf ediyor gibi.. "Çok mutsuzum" diye başlıyor mesajı. "Bunu söylerken kendimden utanıyorum ama bazen keşke hiç doğurmasaydım diyorum."

Aynı akşam çocuk istemeyen arkadaş da bana yazma ihtiyacı duymuş. "Sence de çok loser mıyım?" şeklinde..

İkisine de yorumsuz cevaplar yazdım ve eğer mümkünse birbirleriyle iletişime geçmelerini ve mutlaka iyi bir terapistten yardım almaları gerektiğini ekledim.

Onlarla paylaşmasam da yorumlarım var tabii. 

* Sen mutsuzsan, bir başkasının daha mutsuz olması seni mutlu yapmaz.

* Sahip oldukların seni mutlu etmiyorsa, onlara sahip olmayan kişilere nispet yapmak seni mutlu etmez.

* Etrafa ne gösterirsen göster. Hangi yalana inandırırsan inandır, sen gerçeği biliyorsun ve o gerçek senin peşini bırakmaz.

* Mutsuz olmak suç değildir. Normaldir. İnsanidir. Onu kapatmaya çalışarak harcadığın enerjiyi şifalanmaya harcamak çok daha ekonomiktir.

* Evlilik, çoluk çocuk herkesin hayali değildir. Bazıları evlilik tercih etmez. Bazıları çocuk istemez. Bunlar bir soruna işaret değildir. Altında kendini tatmin edecek cevaplar aramak lüzumsuzdur.

* Bazı şeyler mahremdir. Ve mahremiyet dokunulmazdır. Dokunmaya yeltenen hadsizlik eder.

* ve yorumsuz kalma hakkı diye bir şey vardır. Herkes herkesle hiçbir şeyi konuşmama hakkına sahiptir. 

Bana da güzel bir ders oldu. İçimden bir ses geliyorsa dinlicem ikiletmeden. Aynı o akşam "ne işin var gitme oraya" diyen ses gibi..


7 Ağustos 2017 Pazartesi

Perfetti Sconosciuti / Mükemmel Yabancılar


















Dostum Elifimu'nun önerisiyle izleyip çok beğendiğim bir filmi paylaşmak istedim bugün.
Başta filmin İtalyanca olması ve tek mekanda geçmesi beni çekse de içinde çok daha fazlası varmış.

Bir grup yakın(!) arkadaş akşam yemeğinde bir araya geliyor. Sohbet esnasında konu bir şekilde cep telefonlarına geliyor -cep telefonunu "kara kutularımız" şeklinde tanımlıyorlar- ve hadi bir oyun oynayalım diyorlar. Oyunun basit bir kuralı var: herkes telefonunu masaya koyacak ve gelen mesaj, arama vs. her şey açık açık paylaşılacak.

Devamını spoiler olur diye anlatmıyorum ama tahmin edersiniz ki gerçekten de "kara kutu" tanımının hakkını verircesine iki saatlik akşam yemeğinde herkesin kirli çamaşırları birer birer dökülüyor o güzelim italyan masaya. 

Filmde çok beğendiğim iki yer var.

Birincisi bir karakterin (Rocco) terapiste giderek "alttan almayı" öğrendiğini anlattığı sahne. Rocco diyor ki "..boyun eğmenin bir zayıflık göstergesi olduğuna inanmıyorum. Tem tersine, erdemli bir davranış olduğunu düşünüyorum. Benim gördüğüm, taraflardan birinin geriye bir adım atmayı becerebildiği çiftler kalıcı çiftler oluyor. O geri adım aslında ileri doğru bir adım."

Ne kadar da güzel tanımlamış di mi?.. O geri adım aslında ileri doğru bir adım diyerek..

Bir diğer sahne de karşılıklı sırları ortaya dökülen bir çift tartıştıktan sonra kadının adama dönerek "Biz neden daha önce ayrılmadık ki! İnsan ayrılmayı öğrenmeli!" diye çıkışması. 

İlişki çeşidi ne olursa olsun karşılıklı alış-veriş, besleme, gelişim vs. artık yoksa, kalitesi düştüyse, ve telafisi yoksa zamanında nokta koyulması taraftarıyım. Ama "ayrılık" , "bitirmek" gibi kavramlar çok travmatik olarak algılandığından sanırım "böyle gelmiş böyle gitsin" kafası ağır basıyor. Ya da konfor alanını terk etmek mi o kadar kolay değil?.. Bilemedim.

Elifimu'ya filmi önerdiği için teşekkür ederim :)

6 Ağustos 2017 Pazar

An Gelir Geçmiş Olur

Bazen durduk yere bir şeyin yıldönümü oluyor.
Üstünden tam yıl geçmiş olmasa bile, kaç yıl geçtiğini hesap edemesen de..
Sanki "o gün bugün" hissiyle kalkıyorsun üzerinde uyuyakaldığın mavimsi gri kanependen.
Kahvenin yanında hafif bi baş ağrısı da güne eklenince..
Suçu da "nem"e attın mı tamamdır.
Zaten bu aralar her şeyin tek bir nedeni var: malum havalar!

Neyse, ne diyodum..
Bazen geçmiş kamyon gibi çarpıyor.
İstediğin kadar "an"da kalmaya çabala,
Kamyonun altında kaldığınla kalıyosun!..

Şimdi beni iyi dinle.
Ortada kamyon falan yok.
Ama evet sen yerdesin.
O elindeki kahveyi sessizce yere bırak ve ayağa kalk.
Buz gibi suyla yıka yüzünü.
Şimdi kahveni içebilirsin.

Sana söyleyecek iki şeyim var.
Birincisi, allah aşkına bırak şu her şeye bir "deadline" koyma alışkanlığını!
Kelimenin tam türkçesi bile yok boşver kullanma öyle yabancı şeyler.
Hayır yani kendi kendine koyduğun gereksiz "deadline"ı kaçırınca,
Kendine bu kadar rezil olup kaçacak delik araman da enteresan.
Neyse, özetle bırak işte.

İkincisi de,
Geçmişte yaşamak iyi değildir evet.
"An"da kalmak çok iyidir.
Ama yine de arada gidip gelir insan.
Belki o gitmelerin bir sebebi vardır.
Belki alacağın bir ders, bulacağın bir cevap gizlidir.
Geçmişe takıldın aklına düştü diye kendini bu kadar da kötü hissetme.
Gerek yok.
Olsa ben sana söylerdim rahat ol.

Kahve bittiyse kalk spora gidelim!
Öptüm çok!

4 Ağustos 2017 Cuma

Yeniden Başla Ümitle Aşkla..


"Hayatta hiç pişmanlığım yok" diyenlere inanmam ben. Ya yalancıdır, ya kendini kandırıyodur, ya da farkında değildir.. Hiçbiri de kabulum değil. Çünkü ben çok güzel pişman olurum.

Böyle ağzımdan kahve püskürürcesine.. Düz yolda yüzüstü yere çakılırcasına.. En yakın dövmeciye koşup "bana en sadesinden bir loser dövmesi lütfen!" diye haykırırcasına..

Öyle bir pişman olurum ki!...


Pişman oldum. Üzüldüm. Kanepeyi gölete çevirdim evet. Peki ya sonra?..
İşte bu kısım çok önemli. 
Hani o meşhur "konuşmamız gerek" vakti!
Transaksiyonel Analiz der ya aslında hepimiz 3 ana benlikten oluşuyoruz: Ebeveyn, çocuk ve yetişkin. İşte tam burada o içimdeki yetişkinle çocuğun konuşması gerek.
Her zaman kolay olmuyor tabii.. 
Bazen çağırırsın gelmez.
Bazen gelir, dinlemez.
Bazen dinler, daha çok ağlar.
Olsun. Yine de demeye değer!
Çünkü amaç çocuğu dövmek değil.
Anlamak, sakinleştirmek, güven vermek, biraz da cesaretlendirmek..


Biraz sakinledikten sonra da artık iki yetişkin gibi konuşmak..
Pişmanlığı bir yana bırakıp,
Durumu kabullenmek,
Seçeneklere bi göz atmak,
Heves, istek ve cesaret yoklaması yapmak..
Benim durumumda, tam bu noktada çocuk tekrar zıplayıp:
"Ya yine düşersem" diye sorar ağlamaklı.
Haklı tabii.
Aslında ben de düşünmüyor değilim o ihtimali.
Tam o sırada ebeveyn de kendinde söz hakkı bulur:
"E ama yani bu kaçıncı! Oyun değil ki bu yap boz yap boz olmuyo ama!" diye haykırır.
O da haklı.
Kendince bi uyarıp çeki düzen vermek istiyor.
Peki ben?
İkisine de hak verdikten sonra susuyorum biraz.
"Diyelim ki yapmadık o zaman ne olacak? diye soruyorum.
İkisi de cevap vermiyor.
"Peki ya yaparsak?" diyorum..
Çocuk kocaman gözlerini açıp muzipçe gülümsüyor.
Ebeveynse sanki kupayı almışız gibi gururla süzüyor beni.
"O zaman?" diye soruyorum.
Hep bir ağızdan "Yapalımmmm!" çıkıyor.


















Pişman olup, onun içinden geçip kabullenmeden bu noktaya gelemiyoruz.
O yüzden işte inanmıyorum o "ben hayatta pişman olmam"cılara..
"Çok güzel pişman olurum"ları severim ben.
Hakkını verip duyguyu sonuna kadar yaşayanları.
Ve sonra her seferinde kendini yeniden doğuranları..


3 Ağustos 2017 Perşembe

Mutluluk Listesi


"Mutluluk mu mutsuzluk mu?" temalı bir yuvarlak masa sohbetindeyiz.. Mutluluğu çok sevsem de "mutsuzluk hakkı"nı sonuna kadar savunuyorum. "Sonuçta mutlu olmak için gelmiyor muyuz dünyaya!" diye bana çıkışan dostuma "seni bilmem dostum ama benim bilette öyle yazmıyor, olursak eyvallah ama olmazsak da dava açmam yani" diyorum. Bana yan yan bakıp "şu an mutlu oldum" diyor ve ekliyor "ben de sanıyodum ki benim bilete yazmayı unutmuş yukardaki"

Mutluluk bu aralar ne kadar da moda di mi?.. Yani bağırsaklarımız bile mutlu olacak diye kapı kapı doktor dolaşıyoruz. (evet taktım ben bu ikinci beyin diyerekten tahtı ele geçiren bağırsaklara!)

Neyse, o yuvarlak masada gecenin sonunda herkes "ben nasıl mutlu oluyorum?" sorusunu cevapladı. Ben son sıradaydım. E malum benim listem uzun :)

* "Kendine yetme hissi" mesela.. Ya da kendi işini kendi görme de diyebiliriz, beni çok mutlu eder. Yakın zamanda evde probiyotik yoğurt yapmaya başladım. Kıvamı tuttu mu tutacak mı derken birkaç deneme sonunda kendimi yoğurt kraliçesi ilan ettim. Yetmedi arkadaşlara maya dağıtmaya başladım. Şimdi bütün İstanbul benim mayamla yoğurt yapıyo tabii mutlu olucam!..

* Meditasyon ama uçmalı kaçmalı değil. Hani böyle hiçbir şey hesaplamadığın, beyninin patlamadığı, sakin, huzurlu, aldığın her nefesin vücudundan geçişini hissettiğin o anlar.. (Bu yazıda uçmalı kaçmalı meditasyona dair görüşlerim mevcut) 

* Güneşten önce uyanmak.. Yazın 5 kışın 6'ya tekabül eder. Güneş'le ne derdim var, neden en birinci olmaya çalışıyorum inan hiçbir fikrim yok. Bu maddenin bir açıklaması da yok. Ama mutlu oluyorum en birinci uyanınca hem de çok!

* Akşam yemeğinden sonra bir şey yememek.. Sanırım yine bağırsak mutluluğuna bağlanıcak bu konu ama gerçek napalım. Sabah hafif uyanmak da o günün mutluluğuna muazzam katkıda bulunuyor.

* Yin yoga ama diğer yanmalı dönmeli yogalar değil. Onlar beni mutsuz bile ediyor. Ama yin yoga öyle mi.. Çıkınca nasıl bi mülayim nasıl pamuk oluyorum anlatamam!.. 

* Kardiyo.. Böyle yanaklarım burnum kıpkırmızı adeta Heidi gibi olduğum anlar mesela.. 50 dakika bitince duşa doğru giderken yanımdaki arkadaşıma dönüp boşuna "yani şimdi 5 kilometre daha olsa koşarım inanır mısın" demiyorum. Gerçi sonra o an yanımda aslında kimsenin olmadığını fark ediyorum bi bozuluyorum ama olsun mutlu oldum sonuçta üzerime gitmiyim. 

* Jazz Radio'da Paris Cafe kanalı.. Evde durduk yere mutlu eder insanı.

* Bebek şampuanı -özellikle dalin- kullanmak. Hatta bazen banyoya girip kapağını açıp koklamak.

* Check list yapıp maddelerin üstünü tek tek çizmek - market alışveriş listesi dahil-. Özellikle 2B ucu sivri kurşun kalemle çizme sesi mesela beni nedense tuhaf bi şekilde mutlu eder. Bir de kalem demişken yeni açılmış sivri kurşun kalemin kağıda değdiği ilk an..Evet tebrikler bir mutluluk daha!

* Defterle kahve içmek.. Hayır defteri kahveye batırıp yemiyosun. Sen kahve içiyosun, o anda defter dostun da eşlik ediyor ve ona anlatacağın şeyleri üzerine yazıveriyosun. Böyle nasıl akıyor gidiyor içinde ufacık bir şey kalmıyor hepsini defter üzerine geçiriyor.

* Yazmak.. Ve düşündüm de beni eski notlarımı okumak çok mutlu ediyor. Eski ajandaları, bu seneki ajandanın ocak ayı notlarını okumak mesela.. O yüzden şimdi ne kadar yazarsam sonra o kadar okuyup mutlu olacak malzeme çıkar. O zaman yaz kızım!

* Ortanca çiçeği.. Özellikle mavimsi mor renkli olanlar. Evet bu maddenin de bi açıklaması yok. Safi mutluluk!

* Renk demişken, lacivert ve fransız gri.. Bu ikisiyle karşılaştığım anlar..Bu da tarifsiz.

* Boşluk.. Bildiğin boşluk evet. Çok çok az eşya. Evde, dolapta, kafada boşluklar..

* Basitlik.. Bakkal hesabı kafası mesela.. Detaylarda kaybolmadan basit..

* Bamya - evet bu madde en tuhafı ama dur açıklaması var. Şöyle ki, benim çok aşırı hassas bi midem var ve senin o burun kıvırdığın bamyanın sümüğümsü maddesi var ya o midenin mukozasını tamir ediyor ve içten içe bi mutluluk veriyor. Bana mutluluğun resmini çizebilir misin diye sorma öyle bi tabak bamya çizerim ki yemek istersin o resmi!

* Son olarak fotoğrafta gördüğünüz rengarenk yoga matı.. Evde kanepe, koltuk, yatak kalmamış gibi bazen üzerinde zaman geçiriyorum. Renginden midir, dokusundan mıdır, yoga dersinde kaydırdığı için kullanamamaktan mütevellit bir şekilde değerlendirme hırsı mıdır bilinmez ama üzerinde olmak mutlu ediyor işte!




1 Ağustos 2017 Salı

Ağustos'a Sevgilerimle..























Pek Kıymetlim Ağustos,

Hoş geldin..

Bir süredir "yavaş gel" diye seni darladım kusuruma bakma.

Benim "geldiğin gibi geri git!" kalkışmalarıma rağmen,

Pek de zarifsin ki karşıma geçip "bi düş yakamdan yahu!" demedin hiç.

Her zamanki gibi karşılıklı beklentilerimiz var.

Seninkileri biliyorum. Sen de benimkileri aslında..

Listemiz çok komik değil mi?

Asla sırası bile değişmeyen birkaç madde

ve yanında üstü çizilen, vazgeçilen,

sonra dayanamayıp tekrar eklenen şeyler..

Sağ tarafta önceki yılların ganimetleri,

Solda listeye girmek için karar gününü bekleyen adaylar..

Onları bir yana bırak da,

öyle bir güneş aç ki

tüm karanlık köşeler aydınlansın.

Dökülsün her şey ortaya.

O kadar cesaretim var mı?

Yok gibi görünse de güven bana.

Çünkü, daha fazlası var ;)

Sevgilerimle,

Ra Selin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...